تفاوت تصنیف و آواز (در موسیقی ایرانی)

احتمالا در فرآیند دوره آموزش آواز با مفهوم تصنیف آشنا شده‌‌اید. با این وجود باید گفت که تصنیف، فرمی در موسیقی است که شامل یک قطعه موسیقی با کلامی آهنگین و وزن عروضی است که با رعایت ضرباهنگی مشخص اجرا می‌شود. بنابراین این فرم به معنای ترکیب شعر و آهنگ با یکدیگر است. البته به شرطی که از سه شرط حیاتی یعنی وجود شعر با وزن عروضی، ملودی و ضرب آهنگ مشخص برخوردار باشد.

این موسیقی به طور کلی یک فرم عامه پسند و بسیار خوشایند است. ضرباهنگ موجود در آن باعث می‌شود تا قطعه‌ی موسیقی ریتمیک جذابی باشد. لازم به ذکر است که این گونه اشعار از زمان‌های بسیار دور وجود داشته و سینه‌به‌سینه میان مردمان هر دوره نقل شده است.

به‌طورکلی اجرای آواز درجه­ ی مهارت و تسلط یک خواننده به‌ردیف موسیقی و ظرایف آوازخوانی را نشان می­ دهد.

زیرا خواننده خود بر روی اشعار طراحی ملودی نموده و درواقع آهنگسازی می­ نماید و به‌صورت بداهه و بلادرنگ اجرا می­ کند.

اما در تصنیف و ترانه این قضیه برعکس است و هرکسی در جایگاه خویش قرار می­ گیرد.

ابتدا آهنگساز یک ملودی را خلق نموده، سپس گوینده­ ی شعر یا ترانه‌سرا دست‌به‌کار شده و بر روی ملودی کلمات شعر را قرار می­ دهد.

پس‌ازآنکه تنظیم­ کننده­ ی آهنگ، ملودی را برای سازهای مختلف ارکستر تنظیم نمود، ارکستر آن را اجرا کرده

و درنهایت، خواننده طبق سلیقه و نظر آهنگساز کلام تصنیف را می­ خواند.

تصنیف خود به انواع مختلف با عناوین ترانه، نشید، سرود و غیره تقسیم می­ گردد.

کلاس آموزش آواز سنتی در تهران